Drugim, popularniejszym typem nowoczesnych telewizorów są telewizory LCD. Wykorzystują one technologię ciekłych kryształów do wyświetlania obrazu, w skutek procesu polaryzacji. W przeciwieństwie do plazmy w LCD piksel (czyli pojedynczy najmniejszy element ekranu) nie świeci sam w sobie, lecz stanowi filtr przepuszczający światło. Samym źródłem światła jest lampa fluorescencyjna bądź w najnowszych rozwiązaniach - diody typu LED. W skrócie mówiąc, przykładanie odpowiedniego napięcia do elektrod odpowiedzialnych za polaryzację kryształów można tworzyć obraz z milionów punktów o różnym natężeniu światła oraz barwie.

Warto zauważyć, że w przeciwieństwie do plazmy ekrany LCD potrzebują czasu na przełączenie światła - towarzyszy temu uboczny efekt smużenia ekranu. Inną wadą telewizorów LCD jest stosunkowo mały kąt widzenia obrazu - pod kątem większym niż 50 stopni obraz staje się ciemniejszy i nieostry. Również odtwarzanie czerni jest słabym punktem wyświetlaczy LCD - LCD przeciwieństwie do plazmy, tutaj poszczególne odcienie czerni najprościej mówiąc zlewają się w jedno. Poza tym sama czerń nie jest głęboka - wiąże się to z faktu, że nawet wyłączony piksel przepuszcza częściowo światło.